Ayrılış: İki və ya daha çox şeyin, varlığın, insanın bir-birindən ayrılması, fərqlənməsi, aralanması halı. Bu, sadəcə fiziki bir məsafənin yaranması deyil, həm də mənəvi, emosional bir kəsilməni, qırılmanı ifadə edə bilər. Ayrılış, həyatın təbii bir hissəsidir; insanlarla, yerlərlə, vəziyyətlərlə, hətta özümüzün keçmiş variantlarımızla belə ayrılıq yaşayırıq. Bu ayrılıqlar bəzən qısa və ağrısız, bəzən isə uzun, dərin və sarsıdıcı olur. Onlar həm acı verici, həm də yeni başlanğıclar üçün zəmin yaradır, özünü tapma, inkişaf etmə imkanı verir.
Ayrılışın təsiri subyektivdir və şəxsi təcrübəyə bağlıdır. Bir insan üçün adi bir köç belə, dərin bir ayrılıq hissi yarada bilər, digəri üçün isə yeni həyatın əsasını qoyar. Ayrılığın səbəbi də müxtəlif ola bilər: məsafə, ölüm, qırılmış münasibətlər, qərarlar, hadisələr. Hər bir ayrılıq özünəməxsus bir hekayə, özünəməxsus bir ağrı və ya rahatlıq gətirir.
Mətndəki nümunədə (“son dəfə əlimi sıxdıqda, sanki barmaqları və damarları da bu ayrılışa etiraz edirdi”) ayrılış fiziki təmasın kəsilməsindən dərin, emosional bir ayrılığa doğru uzanır. Bu, yalnız cismən deyil, həm də ruhen bağlanmış iki insanın ayrılığının, dərin bir kədərin ifadəsidir. Bədənin hətta fiziki reaksiyaları ilə ayrılığa qarşı etirazı, ayrılığın nə qədər sarsıdıcı və ağrılı olduğunu vurğulayır.
Beləliklə, "ayrılış" sadəcə bir söz deyil, həyatın mürəkkəb, çoxşaxəli təcrübəsinin bir hissəsini əks etdirən bir anlayışdır. O, həm kədər, həm də ümid daşıyır, həm son, həm də yeni başlanğıc deməkdir.