Bahariyyə (ər. بهاريه) klassik Şərq ədəbiyyatının, xüsusilə də fars və türk ədəbiyyatının ən gözəl və sevilən janrlarından biridir. Bu janr, adından da göründüyü kimi, bahar mövsümünün gözəlliyini, təbiətin oyanışını, sevgi və həsrətin coşğunu, yeni həyatın başlanğıcını özündə əks etdirən lirik şeirləri bir araya gətirir.
Bahariyyənin əsas xüsusiyyəti, baharın təsvirinə və təbiətin oyanışına məxsus estetik və emosional əhval-ruhiyyəni qabartmaqdır. Şairlər bu şeirlərdə çiçəklərin ətri, quşların səsi, cəryan edən suların musiqisi, yaşıl otların parıltısı kimi təbii elementləri ustalıqla istifadə edərək oxucuda müəyyən bir hiss yaradırlar. Baharın gəlişi sadəcə təbiət hadisəsi kimi deyil, həm də insanın ruhi dünyasında baş verən dəyişikliklərin simvolu kimi təsvir olunur.
Baharın oğlan və qız arasında aşkın oyandırması, qəlb dərinliklərində gizli qalan hislərin ortaya çıxması, ümumi olaraq həyatın yenidən canlanması Bahariyyənin ən ənənəvi mövzularındandır. Şairlər bu şeirlərdə öz subyektiv təcrübələrini, hisslərini və düşüncələrini ifadə edərək oxucu ilə bağlayıcı bir əlaqə yaradırlar. Xətayinin bahariyyəsi kimi bir çox məşhur əsərlər bu janrın ənənələrini özündə əks etdirir.
Beləliklə, Bahariyyə sadəcə bahar haqqında yazılmış şeirlər deyil, həm də dərin fəlsəfi və estetik mənalar daşıyan, mədəniyyətlərarası əlaqələri özündə birləşdirən, klassik Şərq ədəbiyyatının bənzərsiz bir incisidir.