Banu sözü fars dilindən gəlmiş qədim bir söz olub, "xanım", "xanımlar", "xatın" və ya "zadəgan qadın" kimi mənaları əhatə edir. Sadəcə "xanım" sözünün sinonimi deyil, daha çox yüksək sosial mövqeyə, nüfuz və şərəfə malik bir qadını ifadə edir. Bu mənada, "Banu" sadəcə bir qadın üçün deyil, əslində müəyyən bir sosial status və zənginliyi simvolizə edən bir titul idi.
Mirzə Ələsgər Sabirin "Qızıl Arslan" əsərindən gətirilən misalda olduğu kimi, "Banu" sözü həm də poetik bir üslub elementinə çevrilmişdir. Şeir və ədəbiyyatda romantik bir hava yaratmaq, qadına ehtiram və hörmət ifadə etmək üçün istifadə olunur. Sözün köhnəlməsinə baxmayaraq, ədəbiyyatda istifadəsi onun zəngin tarixi və mədəni əhəmiyyətini qoruyub saxlayır.
Maraqlı bir məlumat kimi, "Banu" sözünün müxtəlif dillərdəki ekvivalentlərinin də oxşar mənaları olduğu qeyd edilə bilər. Məsələn, türk dillərindəki bənzər sözlər də yüksək sosial statusu olan qadınları ifadə edir. Bu da sözün köklərinin qədim tarixə və geniş coğrafiyaya malik olduğunu göstərir.
Ümumiyyətlə, "Banu" sözü sadə bir lüğət mənasından daha çox, tarixi, mədəni və ədəbi kontekstlərlə dolu, zəngin bir semantik yük daşıyan bir sözdür. Onun istifadəsi həm qadının mövqeyini, həm də yazıçının üslubunu əks etdirir.