Basəfa (fars. ba… və ər. səfa) sifətdir. Əsas mənası "səfalı", "könülaçan", "xoş", "sevindirici" deməkdir. Sözün tərkibindəki "ba" önəki vurğulama və ya artırma mənası verir, "səfa" isə ərəb mənşəli olub, rahatlıq, xoşbəxtlik, rifah, ruhi təravət kimi mənaları əhatə edir. Beləliklə, "basəfa" sözü sadəcə "səfalı" olmaqdan daha çox, vurğulu bir şəkildə xoş, rahat, dincəldirici və ruh yüksəldici bir mühitin təsvirini verir. Bu, sadəcə gözəl bir mənzərənin deyil, həm də insanın daxili vəziyyətinin, ruhunun rahatlığının ifadəsidir.
Misal olaraq, Əbdürrəhim Haqverdiyevə aid gətirilən sitatda ("Amma bura da çox basəfa yerdir ha!") "basəfa" sözü yaylağın ətrafının gözəlliyini, insanı özünə cəlb edən, rahat və sakit edən təbiətini ifadə etmək üçün istifadə olunur. Yaylağın belə bir cəlbedici və rahat olması insanları şəhərə və kəndə qayıtmaqdan da məhrum edir.
Ümumiyyətlə, "basəfa" sözü təkcə təbiətin gözəlliyini deyil, həm də müəyyən bir yerin insanlara verdiyi xoş hissləri, rahatlığı, ruhi dincliyi ifadə edən zəngin mənalı bir sözdür. Bu sözün ədəbi dilin zənginliyini göstərən incə bir nüansı vardır.