Gəm (köhnəlmiş söz) – taxıl biçildikdən sonra sünbülləri döymək (taxıldan ayırmaq) üçün istifadə olunan bir növ alətdir. Əsasən öküz və ya at kimi heyvanlara qoşularaq işlədilən gəm, ağır və möhkəm konstruksiyaya malik idi. Taxıl sünbülləri gəmin içərisində döyülərək dənələri saplardan ayrılırdı.
Tarixi mənbələrə əsasən, gəmin müxtəlif formaları və ölçüləri mövcud olmuşdur. Materialı da regiondan asılı olaraq dəyişirdi; bəzi yerlərdə ağacdan, bəzilərində isə metal hissələrdən hazırlanırdı. Gəmin əsas hissələrini qaba, döyən hissə və qoşma yerləri təşkil edirdi. Qaba, sünbüllərin qoyulduğu hissə idi, döyən hissə isə sünbülləri döymək üçün istifadə olunan hissə idi. Qoşma hissəsi isə heyvanların gəmə qoşulmasını təmin edirdi.
Gəmin istifadəsi əmək məhsuldarlığının artmasına və taxıl emalının sürətlənməsinə kömək edirdi. Kənd təsərrüfatında mühüm rol oynayan gəm, ənənəvi kənd təsərrüfatı alətləri arasında özünəməxsus yer tuturdu. Müasir texnologiyaların inkişafı ilə gəmin əhəmiyyəti azalsa da, tarixi və etnoqrafik baxımdan öz dəyərini qoruyub saxlayır.
Sözün "mindim gəmə" ifadəsi ilə istifadə olunması, gəmin bəzən bir növ yük maşını kimi də qəbul edildiyini göstərir. Yəni, sadəcə döyən bir alət deyil, həm də daşınma vasitəsi kimi funksiyalar daşıyırdı. Bu nümunə, əski zamanlarda alətlərin çoxfunksiyalı xüsusiyyətlərini və insanların bu alətlərdən çox yönlü şəkildə istifadə etmə bacarığını əks etdirir.