Kəlağayı, Azərbaycanın milli geyim mədəniyyətinin ən gözəl və zərif simvollarından biridir. Sadəcə bir baş örtüyü deyil, əslində incəsənət əsəri, əllərlə toxunmuş, rəngarəng və zərif bir ipək parçadır. Müxtəlif rəng və naxışlarda, haşiyələrlə bəzədilmiş kəlağayıların hər biri özünəməxsus bir hekayə, bir sənətkarın əl işinin məhsuludur. Onlar adətən ipək parçadan hazırlanır, lakin bəzən pambıq və ya digər materiallardan da istifadə olunur.
Kəlağayıların toxunma texnikası və naxışları regionlardan asılı olaraq fərqlənir. Hər bir regionun özünəməxsus kəlağayı toxuma üslubu və naxışları vardır. Bu naxışlar həmçinin müxtəlif simvolik mənalar daşıyır. Bəzi naxışlar təbiətdən, bəziləri isə həyatdan, adət-ənənələrdən ilhamlanır. Məsələn, çiçək, quş, heyvan təsvirləri, həndəsi formalar və ya xətlər kəlağayıların üzərində geniş yayılmış naxışlardır. Bu naxışlar sadəcə gözəllik deyil, həm də müəyyən mənaları, arzuları və ya inancları ifadə edir.
Ağ kəlağayı xüsusilə də əhəmiyyətlidir. Adətən, toy mərasimlərində, matəm günlərində və ya digər xüsusi mərasimlərdə istifadə olunur. Rəngin özünəməxsus simvolizmi, kəlağayının mənasını daha da dərinləşdirir. Kəlağayı yalnız baş örtüyü kimi deyil, həm də milli kimliyin, ənənənin və zərifliyin simvolu kimi qiymətləndirilir. Kəlağayı geyinmək, Azərbaycan mədəniyyətinə, tarixinə hörmətin ifadəsidir.
Misralardakı "Altından cunası, hayıf ki," ifadəsi isə kəlağayının gözəlliyinə, dəyərinə və onun bəzən əldən çıxmasının təəssüf doğurduğuna işarədir. Bu, ənənəvi sənətkarlığın qorunmasının vacibliyini vurğulayır.