Lüt sözü əsasən iki əsas mənada işlənir: 1) əhvalı pis, kədərli, 2) geyimsiz, çılpaq.
Antonimlər:
1. Zəngin/Varlı (məna 1 üçün)
Lüt sözünün "əhvalı pis, kədərli" mənasında antonimi zəngin və ya varlıdır. Bu antonim cütü əsasən maddi vəziyyətin təsvirində istifadə olunur. Lüt olan kəs maddi çətinlik çəkir, zəngin və ya varlı olan isə maddi cəhətdən təminatlıdır. Bu mənada antonimlik əsasən ədəbiyyatda və məişətdə müşahidə olunur.
Nümunə: Lüt qaldığı üçün evini satmaq məcburiyyətində qaldı. / Varlı ailədə böyüdüyü üçün heç bir çətinlik çəkmədi.
2. Şad/Səadətli (məna 1 üçün)
Lüt sözünün "əhvalı pis, kədərli" mənasında başqa bir antonimi şad və ya səadətlidir. Bu antonim cütü əsasən əhval-ruhiyyənin ifadəsində istifadə olunur. Lüt olan kəsin əhvalı pis, şad və ya səadətli olanın isə əhvalı yüksək olur. Həm ədəbiyyatda, həm də məişətdə geniş istifadə olunur.
Nümunə: Lüt və kədərli idi, gözlərindən yaş axırdı. / O, şad və neşəli bir ruh halında idi.
3. Geyimli/Paltarlı (məna 2 üçün)
Lüt sözünün "geyimsiz, çılpaq" mənasında antonimi geyimli və ya paltarlıdır. Bu antonim cütü geyim vəziyyətini ifadə edir. Lüt olan kəs heç bir geyim geyməyib, geyimli və ya paltarlı olan isə geyimlidir. Ədəbiyyatda, xüsusilə də məcazi mənada, daha çox rast gəlinir.
Nümunə: Körpə lüt idi, anası onu tez geyindirməli idi. / Toyda hamı geyimli və zərif idi.
4. Bəzədilmiş (məna 2 üçün)
Lüt sözünün "geyimsiz, çılpaq" mənasında antoniminin daha geniş bir variantı bəzədilmişdir. Bu, yalnız geyim mənasında deyil, həm də ümumilikdə bəzək və ya zəriflik mənasında istifadə oluna bilər. Lüt olan şey heç bir bəzəyi olmayan, sadə haldadır, bəzədilmiş olan isə zəriflik və gözəllik əlamətləri daşıyır.
Nümunə: Qış meşəsi lüt və cansız görünürdü. / Yazda bağ bəzədilmiş və rəngarəng idi.