Mənbə sözü əsasən bir şeyin başlanğıc nöqtəsi, yaranma yeri və ya qaynağı kimi başa düşülür. Müxtəlif kontekstlərdə fərqli mənalarda işlədilə bilər. Məsələn, tarixi hadisələrin mənbəyi, bir əsərin mənbəyi, suyun mənbəyi və s. Elmi ədəbiyyatda, xüsusilə tarix və coğrafiya sahələrində geniş istifadə olunur.
Antonimlər:
Mənbə - Mənsəb
Bu antonim cütü əsasən coğrafiyada işlədilir. Mənbə çayın, çayın qolunun və ya başqa bir su hövzəsinin başlanğıc nöqtəsini, yəni yaranma yerini ifadə edir. Mənsəb isə çayın, çayın qolunun və ya başqa bir su hövzəsinin başqa bir çayda, gölməçədə və ya dənizdə bitdiyi yeri, yəni axıdıldığı yeri bildirir. Məsələn, Kür çayının mənbəyi Qafqaz dağlarında, mənsəbi isə Xəzər dənizindədir. Bu iki sözün əksinə işlədilməsi, su hövzələrinin başlanğıc və son nöqtələrinin qarşılaşdırılmasını təmin edir.
Mənbə - Son
Bu antonim cütü daha geniş kontekstdə istifadə olunur. Mənbə hadisələrin, proseslərin, əsərlərin və s. başlanğıcını bildirirkən, son isə onların bitişini, yekununu ifadə edir. Məsələn, "Romanın mənbəyi müəllifin uşaqlıq xatirələri idi, sonu isə faciəli bir hadisə ilə nəticələndi." Bu antonim cütü həm ədəbiyyatda, həm də gündəlik danışıq dilində geniş istifadə olunur.
Mənbə - Nəticə
Bu antonim cütü səbəb-nəticə münasibətlərini ifadə etmək üçün işlədilir. Mənbə bir hadisənin, vəziyyətin və ya prosesin səbəbini, əsasını, başlanğıcını ifadə edərkən, nəticə isə bu səbəbin doğurduğu təsiri, yekunu, son nəticəni bildirir. Məsələn, "Səhvlərin mənbəyi diqqətsizliyimiz idi, nəticə isə böyük itkilərimiz oldu." Bu cütlük, xüsusilə elmi və analitik yazılarda istifadə olunur.