Mısmırıq – xoş xasiyyətli, mehriban, sakit, qayğıkeş, mülayim və səmimi insan üçün istifadə olunan xoş xasiyyətli bir sözdür. Əsasən şifahi nitqdə, xüsusilə də məişət dilində istifadə olunur. Həm də şirin, incə, xırda kimi mənalarda da işlədilə bilər.
Antonimlər:
Mısmırıq - Qəddar: "Mısmırıq" sözü ilə "qəddar" sözü bir-birinin tam əksidir. "Mısmırıq" xoş xasiyyətli insanı ifadə edərkən, "qəddar" şəfqətsiz, amansız, zalım insanı təsvir edir. Bu antonim cütü əxlaqi keyfiyyətləri müqayisə edir. "Qəddar" sözü ədəbiyyatda, publisistikada və gündəlik nitqdə geniş istifadə olunur.
Mısmırıq - Xudbin: "Mısmırıq" özünü başqalarına həsr edən, kömək etməyə hazır olan insanı ifadə edirsə, "xudbin" yalnız öz maraqlarını düşünən, başqalarının ehtiyaclarını nəzərə almıyan insanı bildirir. Bu antonim cütü insan münasibətlərindəki əks keyfiyyətləri əks etdirir. "Xudbin" sözü həm ədəbiyyatda, həm də gündəlik nitqdə geniş işlədilir.
Mısmırıq - Kinli: "Mısmırıq" səmimi, üzüaçıq insanı ifadə edərkən, "kinli" özündə kin saxlayan, intiqam düşünən insanı təsvir edir. Bu antonim cütü əsasən insanın mənəvi keyfiyyətlərini müqayisə edir. "Kinli" sözü həm ədəbiyyatda, həm də gündəlik nitqdə istifadə olunur.
Mısmırıq – Qəzəbli: "Mısmırıq" sakit, mülayim bir xasiyyəti ifadə edərkən, "qəzəbli" əsəbi, həmişə qəzəbli olan insanı ifadə edir. Bu antonimlər əsasən emosional vəziyyətləri əks etdirir.
Atam yenə nə olub mısmırığı yerlə sürünür? (S.Qədirzadə)
Bu xoşsifət adam niyə Pavlosuz, parolsuz gəlib (S.Vəliyev)