Ayqabaqlı sözü, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında, "ay kimi parlaq, gözəl, cazibədar" mənasında işlənir. Bu söz sadəcə "gözəl" demək deyil, daha çox gözəlin ayın parlaqlığına bənzədilməsi ilə onun xüsusi bir gözəllik və cazibədarlıq xüsusiyyətinə malik olduğunu vurğulayır. Ayın mələk üzlü gözəllik timsalı olması ilə bağlı köklü inanclar və poetik təsəvvürlər nəzərə alındıqda, ayqabaqlı sözünün ifadə etdiyi gözəllik əslində mistik, ilahi bir gözəllik təsiri bağışlayır.
M.P. Vaqifin misrasında istifadə edilən "bulud zülflü, ayqabaqlı gözəlin" ifadəsi də bu mənanı daha da aydın şəkildə ortaya qoyur. Bulud kimi qara, dolğun saçları və ay kimi parlaq üzü ilə təsvir edilən gözəl qadın, şairin qəlbində əslində əlçatmaz, mələkvari bir varlıq kimi təsvir olunur. "Duruban başına dolanmaq gərək" deyimi isə bu əlçatmaz gözəlliyə çatmaq üçün səy göstərməyin, çətinliklərə qatlaşmağın vacibliyini ifadə edir. Bu misra, şairin sevgisinin həm intensivliyini, həm də onun qarşısındakı maneələri vurğulayır.
Ümumilikdə, "ayqabaqlı" sözü sadə bir gözəllik təsvirindən daha çox poetik bir obraz yaradır. Ayın mistik və ulvi təbiətinə istinad edərək gözəlin xarici gözəlliyindən kənara çıxaraq onun daxili gözəllik və əzəmətinə də işarə edir. Bu sözün istifadə edildiyi kontekstə görə, məna daha da dərinləşə və zənginləşə bilər.