Bağrıqara sifəti, əsasən, dərin kədər və qəm içində olan, ruhu sarsılmış, qəlbi qara buludlarla örtülmüş bir insanı təsvir edir. Sadəcə "kədərli" və ya "məhzun" sözlərinin ifadə etmədiyindən daha çox, iç dünyanın dərinliklərindəki bir iztirabı, bir qəlb qırğınlığını, bir ümidsizliyi əks etdirir. Bu söz, sadəcə bir anlıq hüzün deyil, daha uzunmüddətli, bəzən də hətta xroniki bir əhval-ruhiyyə halını ifadə edir.
Bağrıqara insan, müsibət üz vermiş biri ola bilər; sevdiyini itirmiş, böyük bir itki yaşamış, ümidlərini qırıb tökülmüş biri. Ancaq bağrıqara olmaq yalnız bir faciə nəticəsində deyil, həm də uzunmüddətli ağır bir vəziyyətin, məsələn, ağır bir xəstəliyin, adalətsizliyin, yaşanan davamlı bir əzabın nəticəsində də baş verə bilər. Onun kədəri, səthdə görünən bir kədər deyil, qəlbə dərincə işləmiş, ruha hopmuş bir haldır.
Sözün "bağır" hissəsi, qəlbin ən dərin yerini, ruh dünyasının mərkəzini bildirir. "Qara" isə bu mərkəzin karanlıq, üzüntülü, ümidsiz bir halda olduğunu göstərir. Beləliklə, "bağrıqara" sadəcə bir emosional vəziyyət deyil, həm də insanın daxili aləminin bir təsviridir; bir metafora olaraq, qəlbin qaranlığa batdığını, işığın itirildiyini ifadə edir. Bu sözün işlədilməsi, şairlər və yazıçılar üçün, obrazlılığı və dərinliyi ilə xüsusilə cəlbedicidir.
Qısacası, "bağrıqara" sözü, insanın daxili dünyasının dərinliyini, qəmini, üzüntüsünü və ümidsizliyini çox təsirli şəkildə ifadə edən, qüvvətli və obrazlı bir söz hesab olunur. Bu sözü istifadə edərkən, insanın yalnız kədərli olmadığını, əslində dərin bir ruh əzabı keçirdiyini vurğulamaq istəyirik.