Cəhrəçilik, Azərbaycan dilinin köhnə sözlərindən biri olub, əsasən yunla bağlı bir peşəni ifadə edir. Sadəcə "cəhrədə yun əyirmək işi, peşəsi" kimi tərif etmək, bu zəngin mədəni irsimizin bir parçasını tam əks etdirmir.
Daha dəqiq desək, cəhrəçilik, əl ilə yun əyirmə üsuluna və bu üsulla məşğul olan şəxsin peşəsinə aiddir. "Cəhrə" öz-özlüyündə sadə bir alət deyil; əsrlər boyu inkişaf etmiş, xalqımızın əmək mədəniyyətinin təcəssümüdür. Yunun təmizlənməsi, taranması, əyrilməsi və ip halına gətirilməsi prosesləri cəhrənin köməyi ilə həyata keçirilirdi. Bu proses, sadəcə bir peşə deyil, həm də bir sənət, bacarıq və dəqiqlik tələb edən bir fəaliyyət idi.
Fatma xanımın nümunəsi də bunu təsdiq edir: "Fatma cəhrəçilik edib bir növ gündəlik çörəyini qazanırdı." Bu cümlə, cəhrəçiliyin sadəcə bir iş deyil, həm də bir çox ailə üçün dolanışq mənbəyi olduğunu göstərir. Cəhrəçilik, kənd həyatının ayrılmaz bir parçası olub, nəsildən-nəsil ötürülən bir sənət idi. Bu peşənin sahibi olanlar, öz əlləri ilə toxuduqları parçalarla ailələrinə istilik, rahatlıq və gözəllik bəxş edirdilər.
Müasir dünyada maşınların üstünlüyü ilə əl ilə yun əyirmə yavaş-yavaş köhnəlir, amma cəhrəçiliyin tarixi və mədəni əhəmiyyəti unutulmamalıdır. Çünki bu, Azərbaycan xalqının zəngin əmək tarixinin, inadkarlığının və sənətkarlığının təcəssümüdür. Cəhrəçilik haqqında məlumatların qorunması və gələcək nəsillərə ötürülməsi, mədəni irsin qorunması üçün çox əhəmiyyətlidir.