Cəhrə sözü Azərbaycan dilində əsasən yun əyirmək üçün istifadə olunan sadə bir əl alətini ifadə edir. Lüğətlərdəki qısa izah, cəhrənin funksiyasını çatdırsa da, onun tarixi, hazırlanma üsulu və mədəni əhəmiyyətini əks etdirmir.
Cəhrə, əslində, iki əsas hissədən ibarət olan primitiv bir əyirmə alətidir: bir əyri və bir fırlanan hissə. Bu hissələr əl ilə toxunur və ümumiyyətlə, ağacdan, sümükdən və ya digər mövcud materiallardan hazırlanır. Yun ipə çevirilmə prosesi zamanı cəhrənin əsas vəzifəsi yunun düzgün bir şəkildə çəkilməsi və bükülməsini təmin etməkdir. Bu sadə alət, əsrlər boyu kənd təsərrüfatında və ev təsərrüfatlarında yun emalında mühüm rol oynamışdır.
Cəhrənin sadəliyi onu daha da maraqlı edir. Məsələ burasındadır ki, qədim zamanlardan bəri mövcud olan bu alət, texnologiyanın inkişafına baxmayaraq, öz əhəmiyyətini itirməmişdir. Hətta müasir dövrdə də, əl işi ilə məşğul olanlar və ya ənənəvi üsulları qoruyub saxlamağa çalışanlar tərəfindən istifadə olunur. Bu, cəhrənin yalnız bir alət olmaqdan daha ətraflı bir mədəniyyət irsinin təmsilçisi olduğunu göstərir.
Məsəldə verilən "İydə varsa, cəhrədə də var" ifadəsi, cəhrənin sadəliyinə və yayğınlığına işarə edir. Yəni, ən sadə və adi şeylərdə belə, hər hansı bir müsbət keyfiyyət və ya xüsusiyyət varsa, daha mürəkkəb və ya inkişaf etmiş şeylərdə də bunun olması gözlənilir. Beləliklə, bu məsəl cəhrənin yalnız bir alət olmaqdan daha çox, ümumi bir prinsipin və ya həqiqətin metaforik ifadəsidir.
Qısaca, cəhrə yalnız bir yun əyirmə aləti deyil, həm də tarixin, ənənənin və sadəliyin simvoludur. Onun sadəliyi və effektivliyi, əsrlər boyu davamlılığını təmin etmişdir və bu gün də öz aktuallığını qoruyub saxlayır.