Cığcığa (is. bot.) Azərbaycanın müxtəlif bölgələrində bitən, xüsusilə də dağlıq və yarımsəhra ərazilərində geniş yayılmış yabanı bir bitkidir. Çoxillik olmasına baxmayaraq, həyat dövrü qısadır və tez-tez mövsümi olaraq görünür. Dadı acımtıl, ətirli və bir qədər şirəli olan cığcığa, əsasən, yaz aylarında, hələ cavan və yumşaq olanda yeyilir.
Xalq təbabətində müalicəvi xüsusiyyətlərinə inanılan cığcığa, bəzi xəstəliklərin müalicəsində istifadə olunur. Ancaq bu məlumatlar elmi əsaslandırmaya əsaslanmır və hər hansı bir xəstəliyin müalicəsində cığcığadan istifadə etməzdən əvvəl mütləq həkim məsləhəti almaq lazımdır. Bitkinin hansı kimyəvi tərkibə malik olması barədə geniş elmi araşdırmalar aparılmayıb, lakin xalq təcrübəsində mədə-bağırsaq problemlərinin aradan qaldırılmasında, qan təmizlənməsində və bəzi digər xəstəliklərin müalicəsində istifadə olunması müşahidə olunub.
Gastronomik baxımdan cığcığanın ən məşhur istifadə forması çiy yeyilməsidir. Təzə yığıldıqdan sonra yuyulub təmizləndikdən sonra xırda doğranaraq salatlara əlavə edilə bilər, yaxud sadəcə olaraq, xırda doğranaraq turşuya salınır. Digər bir məşhur istifadə tərzi isə qutabların içlik kimi istifadə edilməsidir. Cığcığanın özünəməxsus dadı qutablara xüsusi bir ləzzət verir. Bununla belə cığcığa bir çox digər yeməklərə, məsələn, plov, xəmir məmulatlarına da əlavə edilə bilər. Ancaq əvvəlcədən qaynadılaraq istifadə olunması daha məsləhətdir, çünki xam halda bəzi insanlarda həzm problemi yarada bilər.
Nəticə etibarilə, cığcığa sadəcə bir yabanı ot deyil, həm də Azərbaycan mətbəxinin və mədəniyyətinin ayrılmaz bir hissəsidir. Onun unikal dadı və potensial müalicəvi xüsusiyyətləri onu daha da maraqlı və öyrənilməyə dəyər bir bitki halına gətirir.