Axşamqabağı zərfi, gün batmasına yaxın, axşamın erkən saatlarında, havanın qaralmağa başladığı anı ifadə edir. Bu zaman günəş artıq üfüqdə aşağı düşmüş, gün işığı zəifləmiş, ətraf mülayim bir qaranlığa bürünməyə başlayır. Günəşin istisi duyulsa da, havada sərinlik hiss olunmağa başlayır. Köhnə evlərin pəncərələrindən istiliyin axırıncı şüaları süzülür, küçələrdə isə günün qızğınlığı yerini sakitliyə verir.
Axşamqabağı, günün əsas işlərinin başa çatdığı, istirahətə hazırlaşma vaxtıdır. Bu zaman insanlar işdən qayıdır, ev işləri ilə məşğul olurlar, ailə üzvləri bir araya gəlirlər. Axşamqabağı təbiətdə də özünəməxsus bir gözəllik var: günəşin qızılı rənglərə boyadığı göy üzünün fonunda kölgələr uzanır, quşlar yuvalarına qayıdır, gün ərzində fəal olan canlılar sakitləşir.
Ədəbiyyatda axşamqabağı, həmçinin romantik və ya melanxolik bir atmosfer yaradılmaq üçün istifadə edilir. Bu zaman, qaranlığın gəlişi ilə birlikdə, düşüncələrə dalmaq, keçmişi xatırlamaq, gələcək haqqında düşünmək daha asan olur. Axşamqabağı havası, insan ruhiyyəsinə müxtəlif təsir göstərir: bəziləri üçün bu, dincəlmək və yenidən enerji toplamaq üçün ideal vaxtdır, bəziləri üçün isə melanxolik və ya həsrət dolu hisslərə səbəb olur.
Beləliklə, axşamqabağı sadəcə bir zaman dilimi deyil, həm də müəyyən bir əhval-ruhiyyə, hiss və düşüncələrlə əlaqəli bir anlayışdır. Günəşin batmaqda olduğu bu sehrli saatlar, hər kəsdə fərqli duyğular oyadır və özünəməxsus bir cazibəyə malikdir.