Mədh – yüksək qiymətləndirmə, tərif, öyücü sözlər deməkdir. Müsbət keyfiyyətləri vurğulayaraq hər hansı bir şey və ya kimsə haqqında xoş sözlər söyləmək, tərifləmək deməkdir. Mədh, əsasən, müsbət emosiyaları ifadə edir və insanlara, əsərlərə, hadisələrə, və ya obyektlərə qarşı olumlu münasibəti göstərir.
Antonimlər:
Həcv
Mədhin əsas antonimi həcvdür. Həcv, ədəbiyyatda geniş yayılmış bir janr olub, kəskin tənqid və istehza əsasında qurulur. Mədh, bir şeyi öyürsə, həcv isə onu tənqid edir, nöqsanlarını ortaya qoyur və gülünc vəziyyətə salır. Həcv həm ədəbiyyatda, həm də məişətdə, müxtəlif kontekstlərdə istifadə oluna bilər. Məsələn, ədəbi əsərlərdə həcv vasitəsi ilə ictimai-siyasi və ya mənəvi problemlərə işarə edilir. Məişətdə isə həcv, əsasən, istehza və zarafat kimi ifadə olunur.
XIX əsr ədəbiyyatında ayrı-ayrı şəxslərin eyiblərini tənqid edən və fərdi mahiyyət daşıyan həcv geniş yayılmışdır.
Tənqid
Tənqid də mədhin antonimi kimi qəbul edilə bilər. Tənqid, bir şeyin mənfi cəhətlərini, çatışmazlıqlarını, nöqsanlarını ortaya qoymaq, onlara mənfi qiymət vermək deməkdir. Mədh, obyektiv və ya subyektiv olaraq müsbət qiymətləndirməni əks etdirirkən, tənqid obyektiv və ya subyektiv olaraq mənfi qiymətləndirməni əks etdirir. Tənqid elmi, ədəbi, ictimai və s. sahələrdə istifadə oluna bilər. Elmi tənqid daha obyektiv, ədəbi tənqid isə subyektiv ola bilər.
Xoşlanmaz heç vaxt o mədhlərdən (B.Vahabzadə)
Lənət
Lənət, mədhin daha güclü antonimidir. Lənət, bir kimsəyə və ya bir şeyə qarşı nifrət, qəzəb, lənət oxumaq kimi ifadə olunur. Mədh, xoşlanmanı, müsbət münasibəti əks etdirirkən, lənət, əksinə, ağır mənfi münasibəti, nifrəti ifadə edir. Lənət, əsasən, dini kontekstdə, ədəbi əsərlərdə və ya məişətdə (məcazi mənada) istifadə oluna bilər.