Məna – bir sözün, ifadənin və ya əsərin ifadə etdiyi fikri, məzmunu, mahiyyətidir. Dilçilikdə məna sözün semantik strukturunun əsasını təşkil edir. Mənənin müəyyən edilməsi kontekstdən və istifadə olunan dil vahidinin növündən asılıdır.
Antonimlər:
Forma
Məna ilə formanın antonimliyi əsasən dilçilikdə, xüsusilə də semantik təhlildə istifadə olunur. Məna sözün ifadə etdiyi məzmunu, forma isə onun səs tərkibini, qrammatik quruluşunu əks etdirir. Mənanın dəyişməsi, formada dəyişikliyə səbəb ola bilər və əksinə. Məsələn, "böyük" sözünün mənası "kiçik" sözünün mənasının əksidir, lakin hər iki sözün də formaca bir-birindən fərqi var. Ədəbiyyatda forma və mənanın qarşılıqlı əlaqəsi əsərin üslubunu və bədii təsirini müəyyən edir.
"Forma məzmuna xidmət etməlidir" - deyən yazıçı, əsərin məzmununun önəmli olduğunu, lakin onu ifadə edən formanın da mükəmməl olması lazım olduğunu vurğulayır.
Səssizlik
Məna və səssizlik antonimləri bir-birinə zidd anlayışlardır. Məna hər hansı bir məlumatın, fikrin, hissin ifadəsidirsə, səssizlik isə bu ifadənin olmaması deməkdir. Səssizlik çox vaxt susma, danışmamaq kimi başa düşülür, amma daha geniş mənada, hər hansı bir informasiyanın olmaması və ya çatışmazlığını da ifadə edə bilər. Məsələn, bir əsərin mənasının olmaması onun mənasızlığı deməkdir, bu isə bir növ "mənasız səssizlik" kimi qəbul edilə bilər.
Boşluq
"Məna" və "boşluq" antonimləri fəlsəfə, ədəbiyyat və həyatın müxtəlif sahələrində rast gəlinir. Məna həyatın məqsədini, varlığın mahiyyətini, fikrin dərinliyini əks etdirir. Boşluq isə bu mənanın olmamasını, həyatın məqsədsizliyini, varlığın mənasızlığını və ya fikrin səthi olduğunu göstərir. Boşluq həm də fiziki və metafiziki mənada istifadə oluna bilər.