Bağırdaq sözü Azərbaycan dilində əsasən beşiklə bağlı bir əşyanı, daha doğrusu beşikdə körpəni bağlamaq üçün istifadə olunan bağı ifadə edir. Bu bağ, sadəcə bir ip və ya kətan parçası deyil, körpənin təhlükəsizliyini və rahatlığını təmin edən, həm də ənənəvi bir mədəniyyət elementini özündə əks etdirən bir əşyadır.
Tarixən, bağırdaqlar müxtəlif materiallardan - pambıqdan, yunundan, kətandan və ya digər mövcud materiallardan hazırlanırdı. Onların toxuması, bəzəyi və uzunluğu bölgədən bölgəyə, hətta ailədən ailəyə dəyişirdi. Bu detal fərqliliklər, hər bir bağırdağı unikal və özünəməxsus edirdi. Bəzi bağırdaqlar sadə və praktik olarkən, bəziləri isə nəfis naxışlarla bəzədilir, bu da onların bədii və mədəni dəyərini artırırdı.
Bağırdağın əsas funksiyası, körpənin beşikdə təhlükəsiz şəkildə sabitlənməsini təmin etmək idi. Bu, körpənin hərəkətləri zamanı yıxılmasının qarşısını alır, valideynlərinə isə daha rahat bir yuxu təmin edirdi. Lakin bununla yanaşı, bağırdaq körpənin hərəkət azadlığını məhdudlaşdırmadan, ona təhlükəsiz bir mühit yaratmaq məqsədini daşıyırdı. Beləliklə, bağırdaq sadəcə bir əşya olmayıb, körpənin həyatının ilk günlərində ona verilən qayğı və sevginin simvolu idi.
Müasir dövrdə, beşiklərin dizaynı və təhlükəsizlik standartları dəyişdiyindən, bağırdaqın istifadəsi azalıb. Ancaq bu söz, Azərbaycan mədəniyyətinin, ənənələrinin və tarixinin bir parçası olaraq, dil sərvətimizin tərkib hissəsi olaraq qalmaqdadır. Bu sözün yaşatılması, tariximizə bağlılığımızın və kökümüzü bilməyimizin əhəmiyyətini vurğulayır.