Qina (ər. قينة) sözü köhnə Azərbaycan dilində geniş yayılmış bir termin olub, müasir dillə desək, peşəkar səs təlimi və xanəndəlik sənətinin öyrənilməsi mənasını verir. Sadəcə "nəğmə oxuma" və ya "vokal" kimi tərcümə etmək onun zəngin məzmununu tam əks etdirmir.
Qina, sadəcə mahnı oxumaq deyil, səsin texniki cəhətdən inkişaf etdirilməsi, nəfəs texnikasının mükəmməlləşdirilməsi, intonasiya və ifadənin peşəkar səviyyəyə çatdırılması kimi prosesləri əhatə edən bir sənət idi. Avropa üslubunda verilən qina dərsləri haqqında məlumatlar, bu sənətin nə qədər ciddi və sistemli bir təhsil prosesi olduğunu göstərir. Bu dərslər vasitəsi ilə oxuyan öz avazını (səs diapazonunu) genişləndirir, səs gücünü artırır və nəticədə daha gözəl, daha təsirli səslə ifa edirdi.
Maraqlı bir məqam odur ki, "qina" sözü sadəcə bir fənnin adından daha çox, bir mədəniyyət hadisəsi kimi də qəbul edilə bilər. Çünki qina dərsləri vasitəsi ilə musiqi ənənələri nəsildən-nəsilə ötürülür, səs sənətinin inkişafına töhfə verilirdi. Beləliklə, "qina" sözü arxasında zəngin bir tarix və ənənə daşıyan, sənətkarlığın mükəmməlləşdirilməsi prosesini təsvir edən bir termindir.