Çıra sözü Azərbaycan dilində əsasən kiçik ölçülü, əl ilə tutulan və işıq mənbəyi kimi istifadə olunan qurğu üçün işlədilir. Lüğətlərdə "çıraq"ın sinonimi kimi göstərilsə də, "çıra" sözü daha çox intim, ev, daxili məkanlarla bağlı bir duyğu yaradır. "Çıraq" daha geniş, ictimai yerlərdə istifadə olunan bir işıq mənbəyini ifadə edə bilər.
A. Şaiqin misalında olduğu kimi, "Bir kiçicik daxmada ancaq çıra; Saçmada ətrafına ölgün ziya" sözləri, "çıra"nın yaratdığı məhdud, lakin isti və şəxsi bir atmosferi göz qarşısına gətirir. Bu, həm zəif işıq şiddətini, həm də kiçik bir məkanın sıxlığını və sakitliyini vurğulayır. "Ölgün ziya" ifadəsi isə işığın zəifliyini, ehtimal ki, tüstünün yaratdığı bulanıqlığı və atmosferin melanxolik bir ruh halını əks etdirir.
Tarixi kontekstdə baxdıqda, "çıra" sözü müxtəlif növ işıqlandırma vasitələrini, məsələn, yağ çırası, mum çırası və ya fənər kimi qurğuları ifadə edə bilərdi. Bu mənada, "çıra" sadəcə bir cisim deyil, həm də bir dövrün, bir həyat tərzinin simvoludur. İşığın məhdudluğu, eyni zamanda, insanların o dövrün imkanları ilə razılaşmağını, kiçik şeylərdən məmnunluq duymasını da əks etdirə bilər.
Beləliklə, "çıra" sözü sadəcə "kiçik işıq mənbəyi" mənasını aşaraq, məkanın, atmosferin, duyğuların və hətta tarixin təsvirinə kömək edən zəngin bir semantik yük daşıyır.